واکنش عباس عبدی به تغییرات در جدول بودجه

به گزارش مستند حیات، عباس عبدی در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: دهه سوم ماه رمضان که مصادف با شهادت امام علی (ع) است به طور طبیعی بیش از همه متعلق به امام است و از دوره خلافت ایشان بیشتر از سایر دوره های زندگی ایشان باید نوشت. پیش تر هم گفته ام که تصور عمومی مردم از حکومت اسلامی و قدرت برآمده از آن بیش از آنکه متاثر از مفاهیم و گزاره های کلامی صاحب نظران اسلامی باشد، از رفتارهای ثبت شده تاریخی امام علی شکل گرفته است.

واکنش عباس عبدی به تغییرات در جدول بودجه

اینکه در عدالت چگونه رفتار می کرد؟ اینکه رفتارش با خانواده، کارگزاران حکومتی و در امور اقتصادی چگونه بود؟ اینکه در دفاع از حق انتقاد مردم چگونه بود؟ اینکه نسبت به مجیزگویی قدرت از سوی زیردستان چقدر حساس بود؟ اینکه نگاه او به امور جامعه در نهج البلاغه چگونه بود؟ و… اکنون نمی خواهم بگویم که حکومت نمایندگان می توانند مثل آن امام عمل نمایند یا باید انتظاری در این سطح از آنان داشت، ولی آیا نباید انتظار داشته باشیم که حداقل گامی به سوی بهبودی برداریم و نه گام های عظیم در جهت مخالف آن؟ برای نمونه حساسیت امام درباره ظلم به مردم تحت حکومتش یا فقر آنان بسیار زیاد بود.

آیا الان هم چنین است؟ درباره بیت المال چقدر حساس بود، آیا اکنون حتی گوشه ای از آن را می توان دید؟ یک بار خاطرات آقای هاشمی را مرور می کردم، دیدم که چه تعداد افراد و آقایان و در زمان جنگ برای درمان شخصی خودشان راهی خارج از کشور می شدند و درخواست مساعدت و پرداخت ارز به قیمت رسمی داشتند و همگی نیز اجابت می شد.

جالب است که آقای هاشمی نه آن درخواست ها را بد می دانست و نه موافقت و دستور به انجام آن ها را از طرف خودش. به همین علت هم، هم درخواست و هم اجابتش را در خاطرات روزانه خود نوشته است. آن رفتار گذشت تا به تغییرات اخیر در جدول بودجه رسیدیم. بنده کاری به قانونی و غیرقانونی بودن این تغییرات ندارم. حتی فرض کنیم که قانونی باشد.

همه می دانیم که شرایط کشور و تورم و نقدینگی چگونه است. هر ریالی که به بودجه اضافه گردد، به همان نسبت تورم ایجاد می نماید، چون این ارقام ناشی از فراوری و ثروت حکومت و جامعه نیست، بلکه فقط به دلیل انتشار پول است. به معنای دیگر این ها دوغ خالص ولی جدیدی نیستند، بلکه آبی است که به دوغ موجود بسته می گردد و از جیب فقیرترین افراد خارج می گردد.

یک لیتر دوغ خالص داریم و 5 نفر مصرف نماینده و به هر کدام یک لیوان دوغ می رسد حالا به علتی 5 نفر مهمان هم می رسد. یا باید همه نصف لیوان دوغ خالص مصرف نمایند، یا باید یک بطری جدید دوغ خالص بخریم یا اینکه تقلب نموده و یک بطری آب بریزیم داخل دوغ خالص و آن را رقیق کنیم. راه دیگری نداریم. افزایش بودجه بدون تامین منابع واقعی، همان راه سوم است. ولی برخلاف مثال فوق که هر 10 مصرف نماینده از دوغ رقیق شده مشابهی استفاده می نمایند در ماجرای بودجه این طور نیست. 2 نفر از مصرف نمایندگان همان دوغ خالص را می خورند، 8 نفر بقیه، رقیق شده سه لیوان به جامانده را می خورند. هر چه فقیرتر باشید، سیاست افزایش نقدینگی تورم زا، ارزش و توان خرید پول را برای شما کمتر می نماید، زیرا ثروتمندان می توانند تورم را جبران نمایند.

حالا ببینید که چنین پول هزاران میلیارد تومانی که به مثابه آب به دوغ بسته شده است کجاها هزینه می گردد؟ همه آن ها در زمینه ها و مربوط به کارگزارانی است که برای حفظ موقعیت خودشان کاربرد دارند. حکومت و مجلس باید برای همه و به ویژه برای فرزندان این سرزمین و آیندگان تصمیم بگیرد. آخر این چه کاری است که پول به کامنت گذاران فضای مجازی بدهید؟!

در این افزایش ها، اقشار اصلی جامعه کجا هستند؟ کارگران، معلمان، استادان دانشگاه، کارکنان بهداشتی کشور و پرستاران که در صف اول مبارزه با کرونا هستند، محیط زیست، فقرا، زنان سرپرست خانوار، معلولان و نیازمندان، کارآفرینان، افراد بیکار که دنبال اشتغال هستند، فراورینمایندگان، کشاورزان، بچه ها کار، نیروهای حاشیه ای و… خیلی خیلی دورتر از حداقل های امام علی (ع) هستیم ولی بدتر این است که چهار نعل در حال دورتر شدن نیز هستیم. برای حسن ختام، دو مورد از ده ها داستان امام علی (ع) را در زیر می آورم که مروری باشد بر ذهنیت کسانی که پیش از انقلاب با امید رسیدن به چنین جامعه ای انقلاب کردند.

امیرالمومنین (ع) ضمن خطبه ای فرمودند: به خدا سوگند عقیل را در نهایت بینوایی دیدم، از من خواست تا یک صاع از گندم شما مردم را به او ببخشم، در حالی که فرزندانش را از شدت فقر آشفته موی و گردآلود با چهره ای نیلین می دیدم. چند بار نزد من آمد و خواهش خود مکرر کرد و من همچنان به او گوش می دادم و او پنداشت که دینم را به او می فروشم و شیوه خویش وامی گذارم و از پی هوای او می روم. پس پاره آهنی را در آتش گداختم و تا مگر عبرت گیرد، به تنش نزدیک کردم. عقیل همانند بیماری ناله سر داد و بیم آن بود که از حرارتش بسوزد.

گفتم: ای عقیل نوحه گران در عزایت بگریند، آیا از حرارت آهنی که انسانی به بازیچه گداخته است می نالی و مرا از آتشی که خداوند جبار به خشم خود افروخته بیمی نباشد؟ تو از این درد می نالی و من از حرارت آتش ننالم؟ یکی از اتفاقات مشهور در دوران حکومت امیرالمومنین (ع) مربوط به فرماندار بصره یعنی عثمان بن حُنیف است. طی این ماجرا به آن حضرت خبر رسید عثمان دعوت یکی از ثروتمندان بصره را پذیرفته است؛ لذا طی نامه ای مورد عتاب امام (ع) نهاده شد.

در بخش هایی از این نامه تاریخی آمده است: ای پسر حنیف، به من گزارش دادند که مردی از سرمایه داران بصره، تو را به مهمانی خویش فرا خواند و تو به سرعت به سوی آن شتافتی خوردنی های رنگارنگ برای تو آوردند و کاسه های پر از غذا پی در پی جلوی تو نهادند. گمان نمی کردم مهمانی مردمی را بپذیری که نیازمندان شان با ستم محروم شده و ثروتمندان شان بر سر سفره دعوت شده اند، اندیشه کن در کجایی؟ و بر سر کدام سفره می خوری؟ پس آن غذایی که حلال و حرام بودنش را نمی دانی دورانداز و آنچه به پاکیزگی و حلال بودنش یقین داری مصرف کن. از این نوع برخوردها حتی با خانواده اش و سایر منسوبین حکومتی نیز داشته است.

منبع: فرارو

به "واکنش عباس عبدی به تغییرات در جدول بودجه" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "واکنش عباس عبدی به تغییرات در جدول بودجه"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید